Cuenca - Ona en Ona - Loja

14-08-2010 Cuenca – Oňa
Met 1800 hoogtemeters zou dit een van de twee zeer zware klimdagen worden en het begon al goed met motregen bij de start. Eigenlijk waren er maar twee lange klimmen vandaag, maar de eerste was wel van 2200 meter naar 3500 meter. Halverwege de klim, die op zich aardig liep, begon het steeds meer te regenen en reden we in de regenwolken. En koud dat het was! Boven kreeg ik mijn nieuwe, dure regenjack (op het laatste moment nog gekocht) bijna niet meer dicht, zo koud waren mijn handen. En dan nog een afdaling van tich kilometers in die omstandigheden. Om een lang verhaal kort te maken: bij de lunchstop beneden was de situatie een beetje als in een veldhospitaal midden op het slagveld: tot op het bot verkleumde mensen in de regen die niet meer konden ophouden met bibberen. Ik had niet door hoe koud ik wel was tot ik van de fiets geholpen werd. Nog weer warm worden was er niet bij, alles was nat! Pas toen Rigo ook was aangekomen, die was achtergebleven om iemand te helpen met het repareren van een lekke band, en die ook niet meer leek bij te komen, geloofde ik dat ik me niet liep aan te stellen. Hij is altijd ons voorbeeld van onverzettelijkheid en onverwoestbaarheid. Gezamenlijk besloten we, dat als er plaats was, we met de truck verder zouden rijden, zo koud hadden we het. Uiteindelijk bleek dat niet mogelijk en hebben we met de laatste groep overlevenden de etappe in rustig tempo uitgereden. Gelukkig was het weer aan de andere kant van de betreffende berg langzaam opgeknapt. Pas halverwege de lange slotklim had ik weer de indruk dat ik enigzins warm werd. In Oňa sliepen we deze nacht in een vij primitief logement. Gelukkig konden we, met wat behelpen douchen. Rigo voelde zich niet echt lekker en ging al niet mee eten in het beroemde restaurant van vier ongetrouwde zussen van in de 80. Hoewel ook de president van Ecuador daar heeft gegeten, is het niet meer dan de veranda van een oud koloniaal calvalje van een huis in het dorp en wordt de maaltijd daar ook in de open lucht klaargemaakt. Veel was het niet en ook niet bijzonder, maar wel een belevenis. De dames waren overigens heel aardig en voorkomend.
De ziekenboeg was inmiddels vol aan het lopen met patienten met maag- en/of darmklachten, waaronder Rigo. We sliepen met vieren op een kamer en hebben dus niet zo veel geslapen. Gelukkig dat ik mijn donsje in mijn hotelbagage heb, want in de loop van de nacht had ik eindelijk het gevoel dat ik weer volledig ddorgewarmd was.

15-08-2010 Oňa – Loja
De koninginnenrit van het Ecuadoriaanse deel van de Trail: 2 lange beklimmingen van 2300 naar dik oven de 3000 en één naar 2800 meter op een afstand van 110 km. Uit voorzorg deze keer maar een pijnstillertje geslikt om te proberen mijn onderrug in bedwang te houden en wat ontspannener te kunnen rijden. Hielp voor mijn gevoel niet veel, want op de eerste klim moest ik al snel mijn tempo matigen en om de 20 minuten van de fiets. Gelukkig beter weer dan gisteren! Hoewel bewolkt gelukkig geen regen en veel warmer. Sweating like a pig! Al weer geweldige landschappen en vergezichten! Op het laatst houd je maar op met foto's maken, want ze zijn allemaal zo mooi, nog afgezien dat je op een goed moment nauwelijks meer weet waar het ook al weer was. En overigens, klims van 10-12 km op deze hoogte leiden tot een zekere mate van bewustijnsvernauwing, waarbij je lange tijd niets anders ziet dan de witte lijn aan de zijkant van de weg, die je maar steeds omhoog moet blijven volgen. Gemeen in deze bergen is, dat als je denkt dat je boven bent, ze eerst nog een paar keer op en neer gaan met venijnige stukjes klimmen waar je tempo weer terugzakt naar bijna nul, voordat je eindelijk aan de echte afdaling mag beginnen. Sadisten! Die afdaling zijn echter zalig. Prachtige weg, breed en de bochten liggen zodanig dat je vrijwel niet hoeft te remmen. Heerlijk doorzoefen met snelheden van tegen de 60 km per uur en meer. Op dit traject ook niet veel verkeer. Echt een droom, die Panam (althans in dat opzicht).
We kruipen bergop, zoeven de berg weer af en de volgende en de volgende. De eerste met Michiel, Ruud, Geertjan en de tweede vrijwel alleen. In de klim van de derde samen met Peter en later met Wilbert en Susana. De groep valt steeds uit elkaar en ieder houdt zijn eigen tempo. Ik zak steeds verder terug. Niet onlogisch omdat ik vaak stop om mijn rug rust te gunnen. Even weer bedenken dat ik hier voor mijn plezier ben, even goed het prachtige landschap in me opnemen en me realiseren dat ik een deel van mijn droom aan het waarmaken ben. OK, we zijn er weer: volgende stukkie maar. Zo ben je de hele dag bezig. Na iets meer dan 7 uur op de fiets kom ik samen met Wilfred, Susana, Ian en Monica aan bij het hotel. Ik ben niet uitgewoond, maar de soep is welkom, net als het feit dat Rigo, die vandaag niet gefietst heeft, mijn loodzware hotelbagage al naar onze kamer heeft gebracht. Morgen rustdag: ik begrijp nu waarom.