Quito-Latacunga

Latacunga, 07-08-2010
Vandaag de eerste echte etappe. Mijn droom eindelijk, deels, werkelijkheid. Ik rijd op mijn fiets een deel van de Pan American Highway! En, hoe dat voelt? Nou, om heel eerlijk te zijn valt het niet mee. Het uitzicht op Quito is mooi, als we daar eenmaal uitgeklommen zijn. Het landschap is, eenmaal uit de stedelijke aglomeratie, ook mooi: een soort parklandschap in de groenbegroeide bergen. Maar het weer zit niet mee. Grotendeels bewolkt en 'smiddags regent het licht.
De highway zelf is, logisch eigenlijk, een vierbaansweg en sterk verbeterd ten opzichte van mijn herinnering van 20 jaar geleden. Het verkeer is druk en raast de hele dag langs. Op den duur is dat hinderlijk. We klimmen fors, eerst tot zo'n 3200 meter, dan weer omlaag om vervolgens weer heel lang te klimmen tot net over de 4000 meter om vervolgens af te dalen naar Latacunga. 'Smorgens gaat het met mij redelijk goed, maar als we opnieuw bergop gaan, gaat het met mij bergaf. Ik kruk zo goed en zo kwaad de berg op, met Rigo trouw in mijn wiel. Om elke bocht denk je dat het nu wel de top zal zijn, maar het blijft maar gaan. En omdat we heel langzaam gaan, duurt het eeuwig. Door de bewolking zien we vrijwel niks van de vulkanen langs de rourte, zoals de Cotopaxi.
De lange afdaling naar Latacunga, geeft Rigo gas en ik herstel een beetje in zijn wiel.
In Lataunga is het markt en druk. Leuk, we maken er, na het douchen in het best luxe hotel, nog even nog even een ommetje over.