Guamote - Chunchi

Chunchi 10-08-2010
Gisteravond voor het eten even door het dorp gelopen. Even langs het niet meer in gebruik zijnde station, dat overigens pas opgeknapt leek. De rails leek mij echter niet in gebruik. We zitten hier hoog op 3000 meter en een beetje, volgens het bord op het station. Iedereen in dit dorp is Indiaans en de meeste lopen in de traditonele kleding met poncho's, omslagdoeken en uiteraard de vrouwen allemaal met het bekende hoedje. Heel veel sprekende kleuren en vooral helder rood. Men gelooft dat dat de slechte geesten afschrikt. Veel kleine winkeltjes en bedrijfjes. Rigo ziet een zadelmakerswerkplaats en ik loop naar binnen. Maak fotoś voor broer Han en praat eventjes met de eigenaar.
Ernaast ontdekken we een naaister, waar Rigo even later zijn korte broek en ik een van mijn koersbroeken laat repareren, binnen een kwartier voor $ 2. Het eten in ons logement wordt klaargemaakr door lokale vrouwen en ik eet dus voor de tweede dag arroz con pollo (rijst met kip). Het centrum wordt gemanaged door een Nederlander. Ik kom er niet goed achter wat of hoe, maar begrijp dat het gebruikt wordt als uitvalbasis voor vrijwilligersprojecten t.b.v. de lokale bevolking.
Hoe zuidelijker we in Ecuador komen hoe mooier het lijkt te worden. Vandaag was het landschap nog mooier dan gisteren. Voor mij een beetje speciale dag, want we komen langs Alausi, waar ik 21 jaar geleden op de trein naar Duran stapte en via de beroemde switch-back en bijna 360 graden loop naar Duran afzakte. De trein, oorspronkelijk van Quito, via Rio Bamba de verbinding met de havenstad Quayaquil en in het eind van de 19e eeuw door amerikanen aangelegd, rijdt niet meer. Met Rigo zijn we de stad zelf ingereden en hebben het station bezocht. Dat was ook het enige wat ik herkende en ik zie mezelf daar nog om 6 uur 's morgens zitten wachten om een kaartje te kunnen bemachtigen. Het station zag er verder nog goed onderhouden uit, maar van een trein geen spoor. Van een paar mannen die er aan het werk waren vernam ik dat men bezig is met de rehabilitatie van het spoor, dat op meerdere plaatsen, zoals al vaker in het verleden, door aardverschuivingen is beschadigd. Men hoopt in december weer te gaan rijden. Vanavond kwamen we bij de bakker een affiche tegen, waarop het project werd aangekondigd t.b.v. de bevordering van het toerisme en de plaatselijke economie.
De dag verliep verder vrijwel perfekt. Opnieuw laat en achteraan gestart en veel gestopt om foto's te maken. Het landschap is zo wijds en overweldigend dat je soms niet meer weet wat je wel en niet moet fotograferen. We klimmen en dalen steeds rond de 3000 meter. De weg is van een fantastische kwaliteit, wat vooral het dalen tot een feest maakt. Maximum snelheid vandaag 83 km/uur! Het is nu aanmerkelijk minder druk dan op het traject tussen Quito en Rio Bamba. Hoewel we door het dorp El Nariz del Diablo ( de neus van de duivel) komen, waar in de buurt die hiervoor genoemde switch-back moet zijn, kan ik in het landschap het spoor niet ontdekken. Op sommige stukken is de wind zo hevig dat je dalend met hard trappen nog niet boven de 25 km per uur uitkomt. In Chunchi blijken we in het hotel een kamer op de 4e verdieping te hebben. Dat doet pijn, al die trappen na een dag klimmen.