Pacasmayo - Huanchaco en Huanchaco - Chavimochi camp en Chavimochi camp - bushcamp II

Bushcamp 26-08-2010
Inmiddels ons tweede bushcamp achter elkaar. Gelukkig konden we ons vandaag in de rivier wassen, want gisteren was het, gepland, behelpen met een bidon waswater. Dus zit ik hier verfrist mijn dagboekje bij te werken.

23-08-2010 Campasmayo- Huanchaco
Vanochtend dus maar niet meer op de fiets vertrokken. Ik gun mijn billetjes rust tot en met de rustdag morgen. Dus de burgerkleding aan en de fietsspullen in de tas. Het doorbreken van de routine zal later nog desastreuze gevolgen blijken te hebben. Rit is niet spectaculair: de kust van Peru is grotendeels woestijnachtig en dus zien we de weg door een enorme zandvlakte recht voor ons uit liggen. Eindeloos. Niet zo geweldig om te fietsen. We zetten de lunch op vlak voor de als gevaarlijk bekend staande plaats Paijan, onder intensief politietoezicht. Trouwens, hier in Peru worden we zeer intensief door de politie gevolgd/begeleid. Steeds worden de aantallen fietsers gevraagd en genoteerd en om de 10 km staat wel weer een politieauto. Aangezien er in groep wordt gereden is de lunch druk, met iedereen tegelijk ter plekke. Men vertrekt in een snelle en een minder snelle groep. In Paijan zelf is verder niks te zien. Huanchaco blijkt een leuke kustplaats (voorstad van Trujillo) te zijn, maar het is nog winter dus de surfers zijn er nog niet. Leuk hotel met mogelijkheid tot kamperen.

24-08-2010 Huanchaco rustdag
Gisteravond had ik de schrik van mijn leven. Realiseerde me dat ik mijn fietsschoenen nog nergens gezien had. Nadere inspectie van de bagage leverde twee vermiste schoenen op: in Pacasmayo in het hotel laten staan. Vanorgen direct gebeld, maar tot 4 keer toe wordt er gezegd dat ze niet gevonden zijn. Loopt nu dus een Peruaan in Pacasmayo wat ongemakkelijk op een paar Sidi's rond. Ik heb uiteraard gigantisch de pest in, maar gelukkig heeft een mededeelnemer een paar reserveschoenen voor me te leen, die me passen.
Gisteravond zijn twee nieuwe deelnemers gearriveerd, dus vandaag help ik eerst Rigo een van de dozen te verbouwen voor zijn fiets. Als dat bijna klaar is arriveerd de derde nieuwe die een veel lichtere doos blijkt te hebben. Al het werk voor niks, dus weer overgepakt. Kilometertje duckttape er omheen en dan kan het weer verzonden worden. 's Middags zijn we uitgenodigd door Lucho Ramirez van het in heel Zuid Amerika bekende Casa de Cyclistas voor een salsaparty. We gaan er met bijna de gehele groep heen, maar de party blijkt een beetje een teleurstelling. Wel even met Lucho gesproken en van hem 2 nieuwe fietsbroeken kunnen kopen, die me beter lijken dan de De Jong en Laan broeken, die me niet lekker zitten en m.i. de oorzaak zijn van mijn derriere problematiek. 's Avonds met de colectivo (bus) naar huis. Nooit geweten dat er zoveel mensen in een aftandse bus passen.

25-08-2010 Huanchaco-Chawimochi
Lekker makkelijk dagje. Maar wel heel verdrietig, want ik moest afscheid nemen van een maatje. Rigo, nog bedankt voor je steun. Onder politiebegeleiding ging het richting Trujillo en verder. De dikke motoragent, met een helmpje, waarvan ik me afvroeg hoe hij hem op zijn hoofd had gekregen, reed me zo ongeveer van de weg af. Lucho Ramirez van het Casa de Cyclistas uit Trujillo reed tot de lunch met ons mee. Leuk. Na de lunch met Gerard en Jurgen doorgereden. Na een enorm lange rechte asfaltweg, ging het linksaf een grote onverharde weg in. Mijn billetjes protesteerden niet al te hard en zolang ik pijn in mijn derriere heb, houdt mijn rug zich kennelijk rustig. Na een kilometer of twintig door een dor, bruin landschap met steeds hoger wordende bergen, kwam de campplaats in zicht. Mooi vlak stuk met een mooi uitzicht op de hele vallei. Die is onderdeel van een groot overheidsproject van irrigatie en hydroelectriciteit, voor zover ik begrijp. Tentje opzetten in de stevige wind, soep eten, wassen met dat bidonnetje water, anderen helpen met de tent (er zijn deelnemers die voor het eerst kamperen) en eten. Het wordt gauw donker en het werd direkt koud. Gevolg is dat iedereen om 8 uur in zijn tentje ligt. Ik sliep snel in, maar was om 12 uur klaarwakker. Het was ook bijna licht (volle maan) dus ik dacht dat ik er al ongeveer uit moest. Gelukkig weer snel ingeslapen, want de volgende dag was het begin van het onverharde gedeelte van de tocht.

26-08-2010 Chavimochi – bushcamp
Vanmorgen door de wekker gewekt in mijn tentje. Boeltje aan de kant en ontbijten. Moest me een beetje haasten, want ik was gisteren vergeten om nieuwe cleats onder mijn geleende schoenen te zetten. Trouwens nog vergeten te vermelden dat ik drie dagen geleden, als gevolg van de afwijking van de normale routine van de dagelijkse etappe, mij wielerschoenen in het hotel in Pacasmayo heb laten staan. Leiden in last, maar het hotel beweerde desgevraagd bij hoog en bij laag dat ze niet gevonden waren. Gelukkig kon “english” Bob me helpen met zijn reserveschoenen. Maar gisteren kwam ik bij het inslaan van de onverharde weg niet uit mijn pedalen komen en lag ik dus gestrekt in het zand. Dus vandaag dat probleem oplossen met nieuwe schoenplaatjes.
Na het ontbijt dus 80 km onverhard voor de kiezen met zo'n 800 hoogtemeters. Het ging uit het vertrek direkt hard. Beentjes voelden goed en mijn billetjes ook, ondanks dat ik daar vannacht nog een hard hoofd in had. Eerste stuk was niet veel te zien, dus gas geven. Beetje te veel want ik moest later wel wat minderen. Later kwamen we langs de rivier te rijden die we de verdere dag stroomopwaarts zouden volgen. De ontwikkeling van breed dal tot steeds nauwere kloof was mooi om waar te nemen, tussen het geconcentreerd over de hobbelige stenige weg rijden door. Kost best veel kracht, maar gelukkig kon ik het vandaag weer redelijk goed aan. Alle korte klimmetjes staande naar boven, waardoor je groter en dus sneller rijdt. Nevenvoordelen van ontzien van rug en achterwerk, mooi meegenomen. na de lunch werd het landschap nog ruiger en de weg slechter. De eerste onverlichte tunneltjes doken op, maar met Rigo's schijnwerper was dat niet een echt probleem. De mijne staat op de fiets van Susana. Op een goed moment gaat het gehobbel uiteraard vervelen en ga je uitkijken naar het eind van de etappe. Het terrein werd nog slechter en dan kost het wel veel inzet om door te kunnen rijden. Maar vlak voor de kampplaats vonden we nog een lokale kroeg, waar het bier, hoewel niet koud, goed smaakte. Gevolg, als een balletje de tent opgezet, kostte wel twee keer meer tijd dan normaal.