De rest

12-09-2010 Ayacucho- bushcamp
Na een rustige rustdag in Ayacucho volgen vanaf vandaag 3 hele zware dagen met voornamelijk onverharde wegen en veel klimmen. Vandaag begon dat met een tocht van 80 km (geplanned) naar een bushcamp op 4200 meter. Bijna 1800 hoogtemeters. Vanmorgen ging het me goed af. Ik had me voorgenomen me niet te ergeren aan de weg en ontspannen te rijden en lukte wonderwel. Over de hele eerste 40 km werd er aan de weg gewerkt en dat gaf hier en daar best lastige stukken. Na de lunch was de weg niet zo gek slecht, maar ik had me voorgenomen om het nog rustiger aan te doen en niet uitgewoond in het kamp aan te komen, dus stopte ik veel, met als gevolg dat ik door iedereen weer werd ingehaald. We zitten nu heel hoog in de Andes en ergens midden in Peru. De bergen zijn niet erg steil en erg droog. Het landschap is weer erg spectaculair met enorme vergezichten, omdat de dalen hier wijder zijn dan eerder. Het middagdeel blijkt langer dan gepland. Ik rij inmiddels alleen en het begint al behoorlijk laat in de middag te worden. Hoewel ik weet dat ik niet fout kan rijden vraag ik me wel af waar het kamp blijft. Niets te zien in de enorme uitgestrekte leegte. We zullen toch niet ook die bergkam nog over moeten. Gelukkig mis ik de al sinds de lunch dreigende regenbui, maar de lucht blijft dreigen. Eindelijk kom ik bij het kamp. Het is inmiddels koud geworden en mijn handen zijn verkleumd. Ik kan nauwelijks meer mijn jack dichtkrijgen. Tent opzetten is best moeilijk met die koude handjes. Hij is trouwens kleddernat, want na het uitladen van de truck is er kennelijk hier wel een bui gevallen en is men vergeten die zaken af te dekken. Ik was me zo goed en zo kwaad als het kan met mijn washandje en schiet zo snel mogelijk zo veel mogelijk kleren aan. Als we net zitten te eten begint het te onweren en te regenen. Het wordt nu een staande receptie onder de inderhaast opgezette partytenten. Direct na het “koppie poeier” (warme chocolademelk op zijn Stellingwerfs) kruip ik mijn tentje in. Warm worden en slapen!

13-09-2010 bushcamp – Chincheros
Vanmorgen een bevroren tent! Niet heel geweldig geslapen, maar toch ook niet koud gehad. DE zon verwelkomt ons en dat is een verademing na koude en gedeeltelijk natte nacht. Eerst maar eten en daarna tent afbreken, want dan is hij wellicht ontdooid. De zon wint vrij snel aan kracht boven dit weidse hoogland, waar in de verste verte geen boom te bekennen is, zo hoog zitten we. Na het ontbijt en het opruimen van tenten vertrekken Gerard, Gerrit en ik een kwartiertje voor de menigte uit. We moeten vandaag eerst nog een stukje klimmen, dan 50 km dalen, om vervolgens nog een 40 km naar Chincheros te klimmen. Voowaar geen kattepis. We klimmen nog een half uurtje door het hoogland omhoog en beginnen dan aan de afdaling. Let wel: alles onverhard. Al gauw komt Rob ons als een dolleman voorbij en niet veel later ook het groepje met de racers. Gerard en ik, die meestal veel sneller dalen, hebben Gerrit dan al een stuk achter ons gelaten. De uitzichten zijn zeer spectaculair en we kunnen heel ver onder ons de weg het dal in zien kronkelen. We halen het groepje met de racers weer in; die zijn na een schuiver van Peter Beulens wat voorzichtiger geworden. Met Gerard in the lead zwaai ik bocht in, bocht uit lekker naar beneden. Goed geconcentreerd blijven en ontspannen. Tot ik, na een uurtje dalen, ineens een bocht niet meer lekker doorkom. Ik concentreer me opnieuw en probeer weer in mijn ritme te komen. En dan; een linkse bocht van de diepte af en ik mis kennelijk de goede lijn. Ik voel mijn achterwiel door het gravel van het midden van de weg glijden, kan onvoldoende bijsturen en knal vol de berg in. Boem is ho! Ik lig voorover op de weg en ben even groggy. Ik voel dat er iets mis is met mijn rechterarm, dat het niet de mij al bekende arm uit de kom is en als ik probeer te bewegen, besef ik vrij snel dat mijn bovenarm gebroken is; hij bungelt maar wat. Binnen no time is er een hele groep van ons om me heen, allemaal even bezorgd. Jasper neemt het heft in handen, legt me achterover op mijn eigen rugzak en stuurt iemand door naar beneden om een van de trucks te waarschuwen. De jongens besluiten daar niet op te wachten, maar de eerste de beste auto aan te houden en me daarmee vast naar beneden te sturen. We zijn hier ver van de geciviliseerde wereld. Even later wordt ik mer vereende krachten in de cabine van een vrachtwagen gehezen, waarin men direkt bereidwillig plaats voor me heeft gemaakt. Erik rijdt met me mee en houdt me bij moeilijke bochten stevig bij mijn shirtje. Ik ben nog steeds redelijk groggy van pijn en schrik. Het is de bedoeling dat ik meerijdt tot we een van onze eigen trucks tegenkomen. De chauffeur heft echter bedacht dat hij mij zal afzetten bij de medische post in het dichtstbijzijnde dorp. Ik wordt daar naar binnen gedragen en de vrachtwagen en Erik vervolgen hun weg. Susana heeft de vrachtwagen het dorp in zien slaan en is er achteraan gekomen. Gelukkig, want ik ben niet meer in staat om veel verstaanbaars in het spaans uit te brengen. Met mij is niet veel te beginnen tot ze me een pijnstiller in mijn bil spuiten. Daarna wordt in het volgende uur mijn arm povisorisch gespalkt en vertrekken Susanah en ik met de plaatselijke aftandse ambulance naar beneden, Susanah op haar gemakje liggend achterin en ik voorin naast de directeur, die me gedurende de rit honderduit vraagt over van alles en nog wat. Na geruime tijd dalen in een sukkelgangetje om mijn arm te ontzien, komen we de lunchtruck tegen, waarmee Didier ons inmiddels tegemoet is komen rijden. Daarin ook Gerard, die niks van mijn val gemerkt heeft, maar nu uiterst bezorgd is en me eerst wil zien voor hij verder rijdt. Ondertussen is ook de Peruaanse politie ter plaatse. Beslist wordt dat Didier met mij met de politie meerijdt tot Chincheros en dat wij samen verder zullen reizen naar Andahuaylas om me daar in het hospitaal te laten behandelen. Zo gezegd, zo gedaan. We rijden mee tot Chincheros, waar de eersten van de groep inmiddels zijn aangekomen, overtuigen de politie dat wij best met een taxi verder kunnen i.p.v met een ambulance, zoals de opdracht van hun chef luidt en vetrekken naar Andahuaylas. De taxichauffeur neemt niet de hoofdroute, waar men intensief met de verbetering van de weg bezig is, maar voert ons 3 uur lang hotsebotsend, via een prachtige onverharde weg naar ons to doel. Rob zal deze op de rustdag verkennen en besluiten die op te nemen in de route voor over twee jaar. Als we eindelijk in Andahuaylas aankon, knappen we ons eerst op in het hotel. Ik voel me niet eens zo rot, maar kan uiteraard niks met rechts en onverhoedse bewegingen veroorzaken aardige pijnscheuten. De rontgenfoto's laten een duidelijke overlangsbreuk in mijn bovenarm zien, met goede kans op genezing, volgens de arts. Ik wordt van pols tot schouder in het gips gezet. We zoeken vervolgens contact met de alarmcentrale van de reisverzekering en sturen op hun verzoek kopien van de rontgenfoto's door.

16-09-2010 Andahuayles
Hier zit ik dan op mijn hotelkamertje, alleen na het vetrek van de groep vanmorgen, voor de volgende etappes naar Cusco. Ik vetrek morgenochtend naar Lima en reis morgenavond door naar huis. Een voortijdig einde aan mijn Andestrail avontuur. Moest wel bijna een traantje laten, toen iedereen vertrok. Allemaal ontzettend bedankt voor jullie inzet en medeleven gedurende deze laatste dagen. En voor alle gedeelde ervaringen en lol gedurende de laatste 7 weken. Heel veel succes, lol en mooie ervaringen gedurende de rest van de trip. Voor mij is er de wetenschap dat ik over twee jaar no twee weken eerder aan het vervolg van dit avontuur mag beginnen.