Bushcamp Mayoc – Ayacucho

Ayacucho, 10-09-2010
He, weer lekker op een hotelbed mijn blogje bijwerken;

10-09-2010 Bushcamp Mayoc – Ayacucho
Ons bushcamp bleek een waar muggen/vliegenparadijs te zijn. We waren gewaarschuwd, dus iedereen probeerde wel zoveel mogelijk zich te wapenen met lange broeken en shirts met lange mouwen, maar vanmorgen liep iedereen te krabben. Klerebeesten beten dwars door je kleding heen. De sterrenhemel was overigens wel spectaculair; zo zie je dat niet meer in West-Europa, als gevolg van de lichtvervuiling. Ik heb zeker een kwartier naast mijn tentje in een stoel naar de lucht zitten staren. Geweldig!
Om verdere beten te voorkomen, vertrekken Gerard en ik eerder dan de officiele starttijd. Gerrit is dan al lang en breed weg. Uit het vertrek de rivier over, over de brug waar, naar mijn gevoel, de hele nacht vrachtwagens over heen denderden en dan direct een steile klim omhoog. Nog steeds onverhard en dat nog zo'n dertig kliometers. Het landschap wordt weer wijdser en wat minder spectaculair dan gisteren. Overal toch weer huisjes en landerijtjes langs de weg, die vandaag opvallend minder druk met grote trucks is. Wel lastig zijn de honden. We worden weer ettelijke keren aangevallen vanaf erven. je schrikt je helemaal mottig, als er vanaf een erf ineens één of meer honden op je af komen. Een paar keer neem ik sprintles, maar eigenlijk is dat dom, tenzij je zeker weet dat je sneller bent. De andere keren stop ik en probeer mijn fiets tussen mezelf en de honden te houden. Meestal druipen ze dan wel af en kan je, mits voorzichtig weer verder. De anderen, in dit geval Gerard en Alex en later Gerrit, kunnen dan gewoon doorrijden. We zijn vandaag allemaal niet zo in vorm, lijkt het. We praten niet veel onderweg en klimmen allemaal met wat moeite. We hadden er niet op gerekend de hele weg naar de rust te moeten klimmen, maar helaas dat is wel de realiteit. Een kilometer of tien voor de rust komen we weer op asfalt en dat rijdt toch echt een stuk lekkerder. Bij de rust komen een tweetal plaatselijke wielrenners kijken, die ons kennelijk door hun dorp hebben zien komen en ons gevolgd zijn. Er worden veel foto's gemaakt en zelfs een videootje voor het thuisfront. Gerard houdt het voor gezien en pakt voor de middag de truck, verzwakt als hij is door aanhoudende spijsverteringsproblemen. Ik trek een laagje uit, laat mijn rugzak in de truck achter en rijdt de laatste 30 km op mijn gemakje uit, ineens weer in grote vorm stekend. Een prachtige afdaling wordt met hoge snelheid in het spoor van Stephen genomen en de slotklim naar Ayacucho zelf lokt nog even een krachtsexplosie bij me uit; het gat naar Ruud, die kort tevoren is langkomen stuiven, wordt in één ruk dichtgereden. Vervolgens wacht ik weer op Gerrit en Alex en gezamenlijk zoeken wij onze weg, door verkeer als een gekkenhuis, naar het hotel. Nou maar hopen dat ik, onanks de jeuk, nog een beetje kan slapen.