Bushcamp La Esmeralda – bushcamp Mayoc

Vanmorgen dus weer vroeg op en de tent afbreken. Duidelijk op de verkeerde plaats opgezet; als ik even beter had nagedacht was hij lekker opgedroogd in de ochtendzon. Heerlijk geslapen overigens, na de bijna doorwaakte nacht gisteren. Om acht vertrekken we zoals gewoonlijk en vandaag gaan we verder langs de zelfde rivier als gisteren. De kloof waar we door heen rijden is nog steeds vrij smal en de weg loopt op en af langs de bergwand. Al gauw komen we langs de dam, waarmee electriciteit voor een behoorlijk deel van Peru wordt opgewekt en die voor het temmen van de rivier heeft gezorgd. Gisteren was me al opgevallen dat de rivier steeds breder werd en hoger in het dal kwam te staan en ook dat de stroomsnelheid aanmerkelijk verminderde. De weg is hier niet al te breed. Ondanks dat komen er van tijd tot tijd grote trucks met oplegger over heen. Dat geeft spectakel. Gelukkig zijn er hier en daar uitwijkplaatsen. Maar het is wel heel spectaculair om die mastodonten zo langs de bergwand te zien manouvreren. Op gegeven moment ga ik harder dan de truck voor mij naar beneden en stopt hij zowaar om me de ruimte te geven om te passeren. Gerard heeft vandaag weer een goede dag en is binnen de kortste keren uit het zicht verdwenen en als ik Gerrit inhaal, die eerder is vertrokken, ben ik even later toch ook weer alleen. Ik rijdt vrijwel de hele ochtend tot de lunch alleen en probeer zoveel mogelijk een eigen tempo aan te houden. We moeten een onverwachte en onverwacht steile klim op. Nu heb ik mijn kleinste verzet ineens hard nodig. De lunch is in het dorp La Esmeralda, waar we verwelkomt worden met de fanfare en krijgen we, net als twee jaar geleden een glaasje van de plaatselijke drank aangeboden. Kennelijk zijn wij de enige toeristen die zie hier zien eensn in de twee jaar, want ze staan met drommen naar onze lunch te kijken en die te becommentariëeren, in het spaans en in de indianentaal quetcha. Ik blijf niet al te lang en ga weer verder; nog een kilometer of 40. Het gaat weer op en neer. Opvallend is dat er nu vrijwel geen verkeer meer is, vergeleken met vanmorgen en dat er toch om de zoveel kilometer wel weer een gehucht is, compleet met verkeersdrempels van zand in de onverharde weg. Het is inmiddels er warm. Op een goed, of liever slecht monent heb ik het helemaal gehad en bij de eerst volgende helling stop ik en heb ik de neiging om mijn fiets in de 300 meter lager liggende rivier te dumpen. “Waar ben ik mee bezig?” Ik vind het allang niet leuk meer, al dat gehotstbots en dan is deze weg lang zo slecht niet als die door de Canon de Patos of door het Parque National Huascaran. Gerrit komt voorbij en vertrouwd me toe dat het nog 17 kilometer is. Dat is me veel te ver en er zullen nog wel minstens drie ellendige klimmen in zitten. Bah! Ik stap natuurlijk toch weer op en rijdt die 17 km uit. De klimmen op een zo klein mogelijk verzet en de afdalingen zo hard mogelijk. Ik kom een dorpje door, dat volledig gesloten blijkt vanwege de siesta en zie daarna de vlag. We moeten nog even een 500 meter echt crosscountry naar de rivier waar we onder aan de brug kamperen. Ik ben eigenlijk hartstikke moe. Realiseer me dat ik eigenlijk te weinig gedronken heb en waarschijnlijk ook te weinig gegeten. Foei, dom! Lekkert badderen in de rivier, eten en dan je tentje in.